De Faberkrant

Klaas en Paul Faber Een olifantenpot

Een deel van deze website betreft het virtuele Faber-museum. In het Faber-museum bevinden zich tot nu toe heel veel foto's, maar ook voorwerpen, zoals 'de indiaan'. Dank zij de website kunnen alle Faber-familieleden inclusief de koude kanters het museum bekijken en de verhalen lezen. Zo worden wij allemaal ook eigenaar van de voorwerpen. Vandaag staat weer een fraai object centraal. Een theepot in de vorm van een olifant met berijder. De theepot behoorde toe aan onze stammoeder, en staat nu thuis bij mijn zus Monie. Mijn vader, die het een chocoladepot noemt, vertelt wat hij zich herinnert van de pot. Ik ben even gaan googelen, en ben er achter gekomen dat dit type pot waarschijnlijk gemaakt werd in de jaren '30, door de keramiekfabriek Mosa. Deze fabriek stond in Maastricht, vandaar de naam: Mosa Trajectum was de Romeinse naam voor Maastricht. Het bedrijf is in 1883 opgericht door Hubert Regout, en begon in 1932 met de productie van aardewerk. Ze hadden in deze periode een zeker succes met figuratieve theepotten. Ze hadden naast de olifant een theepot in de vorm van een aapje, en van een hond. Er zijn verzamelaars van dit soort potten. Eentje heeft een website vol, in verschillende kleurcombinaties. Op marktplaats nl kun je potten als deze kopen voor 100 euro, voor we ons rijk rekenen... Nu geef ik het woord aan mijn vader:

De meeste lezers van de Faberkrant zullen wel met interesse kijken naar het televisieprogramma: Tussen Kunst en Kitsch (let wel beide geschreven met een hoofdletter).Veel bezoekers van dit programma nemen vol spanning een of ander prul mee, om te kijken of het soms grote waarde heeft. Meeestal worden ze met een lach naar huis gestuurd, omdat het aangebodene van geen of weinig waarde is, een afdruk in plaats van een origineel. Soms wordt aan een voorwerp een vrije hoge waarde toegekend alleen al omdat het een aanzienlijke ouderdom heeft.
In een van die programma's kwam een oudere dame met een bijzondere thee- of chocoladepot van porcelein of aardewerk, in de vorm van een dier. Het was een heel kleurig voorwerp en ik herkende het onmiddellijk. Thuis bij opoe Faber hadden we zo'n pot in de vorm van een olifant.Onze kunstsmaak moest nog ontwikkeld worden, maar vergeet niet dat in onze jeugd schilderijen van Vincent van Gogh bijna onverkoopbaar waren. Practisch was in de vorm van de thee- of chocoladepot, de slurf die als tuit diende. De deksel was al heel bijzonder, daar zat een bruin jongetje op, de begeleider van de olifant Onbegrijpelijk is dat zo'n machtig dier, dat met één beweging van zijn logge poot het leven van zo'n jongetje kan vernietigen, zich wel door hem laat leiden.
Opoe zal die pot die we nu kwalificeren als Kitsch zelf niet gekocht hebben, maar op een verjaardag gekregen van de kinderen, waarvan er enkelen nauwelijks zakcenten hadden. De pot is dus en dat is belangrijk 75 a 80 jaar oud. Zij zal hem misschien nooit voor het doel gebruikt hebben, want een gewone thee of chocoladepot was veel gemakkelijker. In die tijd maakten ze net als thee, een pot waterchocolade van chocoladepoeder en water, nu halen we chocomel in kartonnen pakken bij de supermarkt.
Omdat de pot zo bijzonder en zo oud is, is het Kitsch met een grote K. en heeft het tal van verzamelaars. Daarom werd de de pot getaxeerd op duizend euro.
De kinderen zullen de pot wel als verjaardagskadootje aan opoe hebben gegeven. Wat zou hij toen gekost hebben, een gulden? Toen ik achttien jaar was verdiende ik bruto elf gulden en mocht ik één gulden zelf houden. Oom Jan werkte toen ook, maar verdiende aanzienlijk minder en misschien was tante zus net begonnen. Het was dus moeilijk geld bij elkaar te krijgen voor een kadootje voor opoe.
Jammer dat het dekseltje beschadigd is, daardoor zal de taxateur misschien 200 euro aftrekken. Monie is nu in het bezit van dit kunstwerk. Opoe Faber heeft van haar schamele bezit toch die theepot meegenomen naar het verzorgingstehuis in Oosterwolde. Als herinnering heeft Annie hem gekregen.
Monie, dit wetende. zal het kunstvoorwerp denk ik, niet verkopen. Het is wel aardig om het de visite eens te laten zien, als ze er maar voorzichtig mee zijn. Voor het schenken is de slurf gemakkelijk, het afwassen is, vooral door de holle poten wat ongemakkelijk.
Dit was de geschiedenis van de olifantenpot.