De Faberkrant

Jan Spoelder Terug naar Nunspeet

In juni 2005 rijden mijn moeder, mijn zus Ria en ik met de auto door de bossen van Nunspeet. Met een oude ansichtkaart in de hand zijn we op zoek naar het Boschhuis, het gebouw waar mijn moeder Frederika Spoelder-Faber tijdens haar jeugd twee keer een lange tijd verbleef. Op eens staan we pal voor het gebouw. Het is, vergeleken met de foto op de ansicht, nauwelijks veranderd. Alleen de houten veranda is er niet meer en de muren zijn nu voor een groot deel bedekt met klimop.

Het is nu een medisch kinderdagverblijf, maar niet voor lang meer. Het gebouw staat te koop. Mijn moeder wijst aan op welke zaal zij destijds sliep.

In 1930 verbleef Frederika ongeveer anderhalve maand in het Boschhuis om aan te sterken na een operatie. En in de winter van 1931/1932 was ze nogmaals voor een periode van ongeveer vier maanden in Nunspeet. In die tijd kon ze niet naar huis en is er niemand van thuis op bezoek geweest.

Heimwee maakte het verblijf in Nunspeet wel moeilijk. Toch heeft ze goede herinneringen aan het Boschhuis. Veel plezier beleefde ze aan de post van thuis. De kaarten worden nu nog steeds zorgvuldig bewaard. Zij maakte er verschillende vriendinnen, de leidsters waren erg aardig en het eten was er goed.

Tijdens ons bezoek aan het Boschhuis, afgelopen juni, vertelt mijn moeder hoe de dagen destijds verliepen. ’s Morgens werd buiten begonnen met ademhalingsoefeningen, vooral omdat er nogal wat astmatische kinderen in de groep waren. Als Ria vraagt hoe dat ging, gaat zij op de zelfde plek als toen staan en doet de gymoefeningen voor. Ria en ik doen mee.



Na de ademhalingsoefeningen werd ontbeten. De ochtend werd (met name de eerste maand van het verblijf) doorgebracht op een ligstoel in de lighal, die aan een zijde open was. Na de middagmaaltijd werd weer gerust, waarna elke dag een wandeling door het bos werd gemaakt. Daar kon ook worden ‘geklepperd’, wat toen erg populair was. In het Boschhuis was dat verboden.

Na de eerste maand kreeg Frederika ook wat les. Echt onderwijs kregen de kinderen echter niet, de schooltijd werd vooral gevuld met het schrijven van een brief naar huis. De tekst werd dan ook nog gecensureerd, want kritische opmerkingen over de verzorging werden door de leiding niet erg gewaardeerd.

Tijdens ons bezoek in juni mogen we ook even naar binnen. De keuken is weinig veranderd, maar mijn moeder herinnert zich een veel grotere keuken. We lopen nog wat rond. Ria en ik hebben door de verhalen en het bezoek aan het gebouw een aardig idee gekregen van die periode in het Boschhuis begin jaren dertig. En voor mijn moeder riep alles veel herinneringen op.