De Faberkrant

15 november 2013 Big Brother ( door Klaas Faber)

Big Brother was een zo genaamd reality televisieprogramma waarvan de bedenkers waren John de Mol en Paul Römer. Het idee was dat de mensen graag bij een ander in huis willen gluren als de gordijnen gesloten zijn en de lichten uit en niet alleen gluren naar wat er gebeurt, maar ook luisteren naar de taal die er gesproken wordt, naar de verwensingen waarmee ze elkaar om de oren slaan en hoe ze zich in de slaapkamer gedragen.

In Nederland mag alles en zelfs dit smakeloze programma, natuurlijk op de commerciële omroep, werd geen strobreed in de weg gelegd

In een vrijstaand huis werden een twaalftal mensen vrijwillig voor een jaar opgesloten. Ze werden door de tv-makers uitgezocht uit honderden aanmeldingen. Voor ruim voldoende levensmiddelen werd gezorgd. Ze zouden voor dat gratis hotel bovendien nog vijftig euro per dag ontvangen. Maar een wandeling of even winkelen was er niet bij. Ze mochten het huis een jaar lang niet verlaten.

De keuze van de kandidaten lag bij de tv leiding. Ze varieerden in leeftijd. Natuurlijk bestond de bezetting uit mannen en vrouwen, maar niet uit echtparen. Het moest wel spannend blijven. Daarom werden alle vertrekken, ook de slaapkamers voorzien van microfoons en opnameapparatuur, want heel Nederland zou mogen meekijken naar wat zich daar afspeelde. Bij de keuze zou er natuurlijk op worden gelet dat het kandidaten waren die bij dat lange verblijf conflicten zouden opleveren en of er tijdens die lange afzondering ook iets zou gebeuren tussen de mannen en vrouwen, die elkaar niet kenden en die een jaar met elkaar in een kleine ruimte moesten verkeren.

Miljoenen mensen zouden naar dit product van wansmaak willen kijken en dat zou weer voldoende reclamespotjes aantrekken. Er kwam ook nog een spel aan te pas want Nederlanders zijn dol op spelletjes. Iedere Nederlander met een GSM of een computer zou elke maand één van de twaalf bewoners mogen wegstemmen. De man of vrouw die tenslotte overbleef zou een miljoen euro ontvangen en de kans was aanzienlijk groter dan bij een lot in de Staats- dan wel Postcodeloterij, nl. één op twaalf. Tienduizenden Nederlanders gingen stemmen en dat bracht nog geld op ook want de producenten vroegen ook daarvoor betaling. Het programma sloeg zo aan, dat andere landen jaloers waren op het Nederlandse succesprogramma en het ook wilden hebben. Het programma dat in Nederland 'de Gouden Kooi' werd genoemd werd aan meer dan vijftig landen verkocht. De Nederlandse bedenkers werden daardoor multimiljonair, voor zover ze dat al niet waren.

De Italiaanse filmregisseur Matteo Garrone zei: 'het is niet zozeer dat ze denken dat ze rijk worden als ze op televisie komen. Het gaat veel dieper. Ze zijn niemand, totdat ze op de televisie zijn geweest.' Ik ben dus niemand en voel me daar heel gelukkig bij.

Koppen als die van Maarten van Rossem, Jan Mulder, Bart Chabot en Bram Moszkowitcz, Matthijs van Nieuwkerk, Paul de Leeuw zijn niet van de televisie weg te branden.

In een land als Italië werd 'Big Brother' nog vertoond nadat het in Nederland al van de beeldbuis was verdwenen.

Alleen al aan de gedachte in je huis dag en nacht met de camera gevolgd te worden, terwijl een miljoen mensen meekijken, zou mij gek maken, maar wat kan er gebeuren met een man alleen in een groot huis? Niet interessant voor de tv-makers. Maar vele Nederlanders, en niet alleen Nederlanders, zijn dol op geld en blijken daar heel veel voor over te hebben.

Matteo Garrone die ik in dit idee al even aanhaalde, behaalde met een echte film over Big Brother een groot succes. De film werd in Cannes bekroond met de Grand Prix du Jury, maar

nu komt het bijzondere van deze film. De film zal de producenten geen kapitaal gekost hebben aan sterspelers. Hij maakte de film met mannen die bijna allemaal levenslang in de gevangenis zaten, dus met moordenaars. De hoofdrolspeler Aniello Arena was betrokken bij de moord op drie mensen. Nu is hij bijna net zo bekend als Berlusconi en leidt hij een schitterend leven en heeft geen gebrek aan vrouwelijke belangstelling. In Italië mag ook een moordenaar met levenslange gevangenisstraf na 17 jaar opsluiting werk doen buiten de gevangenis, maar 's avonds zal hij zich weer bij zijn vaste hotel moeten melden, de gevangenis waar hij weer opgesloten wordt, maar zeker niet in de cel op water en brood.

In die 17 jaar hadden gevangenen om de verveling te verdrijven een toneelclub gevormd, die toneelstukken gaf voor de medegevangenen, met zoveel succes, dat Garrone zonder moeite daaruit een keuze kon maken voor zijn film. Een zekere vervreemding van de mensen door hun opsluiting kwam hem daarbij goed van pas. De leider van het clubje speelde de hoofdrol; in de film, heel natuurlijk. Hij werd een held in Italië, maar iedere avond meldde hij zich aan de gevangenis, om uit te rusten van een zware dag.

Dezelfde situatie verwacht ik binnen niet al te lange tijd in Nederland. De ontvoerder van Heineken, waarbij een borgsom van vijfendertig miljoen gulden is betaald die nooit helemaal boven water is gekomen, Willem Holleeder is van meer zware misdrijven beschuldigd, maar voorlopig na acht jaren gevangenisstraf op vrije voeten gesteld. Ik verwacht hem in de naaste toekomst te zien verschijnen in verscheiden praatprogramma's. Die zijn gek op boeven en het zou mij sterk verbazen als hij over enkele jaren niet zal worden gevraagd om een hoofdrol te spelen in een misdaadfilm. Hij zal dat beter doen dan een beroepstoneelspeler en daarmee succes boeken.